Tatlong Daang Oras - Huling Tatlumpung Minuto

Ito na. Pinatay na ang aircon dito sa opisina. Ito na ang huling beses kong maririnig ang kakaibang pagtahimik ng makulimlim na tunog ng aircon na ito. Huling beses na ako maiinitan matapos lamigin ng higit sa walong oras. Nung nagsimula ako dito, ginusto ko nang umalis, pero ngayong aalis na ako, gusto ko pang manatili kahit na ilan pang mga sandali. Siguro nakasanayan ko nang gumising ng umaga para magmadali patungo sa Quezon Avenue station ng MRT. Nakasanayan ko na rin marahil ang kakaibang siksikan tuwing mamalasin sa pagsakay sa tren. Sanay na akong magitgit ng kung sino mang tao at makipagdikitan ng katawan sa isang taong hindi ko kilala't malamang isang beses ko lang makikita sa buong buhay ko. Sanay na akong mapawisan ng pawis ng ibang tao, at nasanay na rin akong matuyuan ng pawis ng ibang tao. Sanay na akong araw-araw sumasakay ng elevator pataas at pababa ng ika-siyam na palapag. Nasanay na rin akong maghugas ng aking baunan. Nasanay na rin ang aking braso na may inaabot na baso ng malamig na tubig o kaya nama'y mainit na kape. Nasanay na rin kahit papaano ang aking mata sa pagbabad sa daan-daang linya ng code sa loob ng walong oras. Nasanay na rin ang aking katawan na maupo sa isang upuang pang-opisina, at sa tingin ko, hahanap-hanapin ko ito pagdating ng pasukan. Nasanay na rin ako sa paghalumbaba sa harap ng monitor ng computer na ginagamit ko habang iniisip kung ano ba ang problema ng ginagawa kong trabaho. Kayang kaya ko na rin labanan ang aking puyat at antok sa loob ng walong oras nang pagtatrabaho o "pagtatrabaho".

Nakasanayan ko na rin ang boses ng mga taong nakapaligid sa akin dito, at kahit na hindi sa akin ibinabato ang mga salitang inuusal sa aking paligid,

hahanap hanapin ko pa rin ang mga salitang nagpaikut-ikot sa aking mga tenga
at ang mga boses na dalawang daan at animnapu't dalawang oras ko nakasama.

Tatlong Daang Oras - Huling Tatlong Araw

Malapit nang matapos ang OJT ko dito sa 3M. Para sabihin ang totoo, wala akong natutunang bago dito. Inulit ko lang ang ginawa ko noong ikalawang semestre sa Pamantasan ng Ateneo de Manila: gamitin ang Java Hibernate. Sa totoo lang, kung bibigyan ako ng pagkakataong ulitin ang practicum ko, hindi ko na nanaising pumasok muli dito sa 3M. Gagandahan ko na agad ang papel ng aking mga resume at hindi lang sa pipitsuging papel ilalathala ang mga resume ko.

Ito siguro ang pinakamalaki kong pagkakamali.

Ang taas ng mga pangarap ko noong naghahanap pa ako ng mapapasukan para sa OJT. Pero walang nangyari sa lahat ng mga ito. Hindi ko lang talaga alam kung bakit; siguro dala talaga ito ng papel na ginamit ko upang isakatotohanan ang aking mga natamo sa aking buhay. Hindi ko lang alam kung interesado ba ang ibang tao sa mga sinulat ko doon. Malamang hindi.

Wala akong natutunan dito. Pero sa tingin ko isa rin itong pagkakamali.

Siguro, kailangan ko nang matuto na libre nga ang mangarap, ngunit hindi dapat nagpapadala ang tao sa mga pangarap na ito. Hindi lahat ng bagay ay kayang matamo tutal,


walang nang libre sa mundo.



Ang tatlong daan ay hindi na makakamit, ngunit matatapos na ang lahat sa loob ng tatlong araw.
(Tatlong daan binawasan ng dalawang daan at apatnapu't lima ay limampu't lima.)

Puro Putang Ina Po Itong Post na Ito, Huwag Nang Basahin Kung Ayaw Makakita ng "Putang Ina"

WAREAGSSGFSHUGSNAKLGHWJIAD! DKSJHAIDUGBASDIGHASB! DJKHSDGJKADH! DSJKGHAHGJAAOO! SDKGHAIODSBGAASDIUASDBGAKSJDGUSS! SSGSSGS? SKHGSSGIHWTAAA! KSHGSKSGHGSLWITHWSLSG! ASDJKGHSDGSHDGSDHDSEOTUEPSHNZD! SAFSA! SGAGAGASGASGAS! ASDGDG! AFAF! DSKGDSSDHPUTANGINASDIGHD!

(Sige nga, basahin mo yan ng hiyang at matatas)

Tinatamad akong mag-English ngayon. Maulan kasi eh. Pupunuin ko rin ng mura itong post ko para ipakita kung gaano ako galit at nalulungkot nang magkasabay. Putang ina! Putang ina mo, mahal kong mambabasa, dahil nabasa mo ang mga katagang "Putang ina!" Nagpapasalamat ako dahil putang ina ako, putang ina ka, at putang ina tayong lahat na nagbabasa ngayon ng mga langtarang pagbabangit ng mga putang inang putang ina na yan. Ang sarap talaga sumigaw at magmura kapag walang nakakarinig sayo. Isipin mo, walang makakaalam na napakabalbal pala ng pananalita't napaka dumi pala ng iyong dila. Lahat na, sabihin mo! Putang ina na ang impit ay nasa Pu. Putang ina na ang damdamin ay nasa tang. Putang ina na damang dama ang pagka-ina ng putang ina. 'Di ba? Mas masarap ibulyaw sa buong mundong hindi ka naman maririnig ang putang ina kung ikukumpara sa son of a bitch. Parang ay, anak ako ng aso? Eh ano naman ngayon kung anak ako ng aso, 'tang ina ka pala e. 'Di ba? Gumaganun na talaga ako ngayon. Putang inaaaa! Ang sarap magmura sobra. Kasi naman, ang daming nangyayari sa mundo na nakakaputang ina naman talaga. Pasensiya na't minura kita kanina, mahal kong mambabasa. Alam mo namang hinding hindi kita taus pusong mumurahin, 'di ba? 'Di ba? Putang ina mo maniwala ka! Kung hindi, putang ina mo na talaga!

Nakakaiyak na nakakainis lang talaga kasi ang buhay. Ang daming nangyayaring ayaw mo sanang mangyari. Ang daming nangyayaring sana, sa ibang araw na lang nangyari kung hindi talaga ito maiiwasang mangyari. Putang ina, biruin mong umiyak ako sa aking kaarawan noong Martes? Sa lahat ng dalawampu't isang kaarawan ko, sa nagdaan lang ako napaiyak. Tanga kasi ako. Sana may umimbento ng gamot na pampatalino. Kung walang iimbento nito, siguro kakainin ko na lang ang mga utak ng mga may regalong kabataang Promil (Promil Gifted Children) para naman tumalino ako kahit kaunti. O kaya iimbento ako ng daungan ng pangkalawakang kinakain sa umaga bus (USB Port) para sa mga utak natin para naman maaaring ilipat sa isang kinang ikalawang bagay na maaaring paglagyan ng alaala ng kompyuter (flash disk) ang mga gusto nating makalimutan na. Nakakainis ang pagkapaulit-ulit nito. Daig pa niya ang nakakairitang pagkamatay at pagkabuhay ng sistemang ginagawa (Systems Develompent Life Cycle). Oo, yun kasi ang ginagawa namin dito sa aming pagsasanay sa trabahong On-the (On-the-Job Training). Palagi na lang kasing ganito, pero tila hindi pa rin ako nasasanay sa kahit gaano karaming beses pa ito mangyari sa akin.

At dahil diyan, sasabihin kong muli ang putang ina. Siguro naman ayos lang naman sayong mabasa ang "putang ina", hindi ba? Binigyan na kita ng babala sa titulo pa lang ng poste ng blog (blog post) kong ito.

Sabihan mo ako ng putang ina, sasabihan rin kita ng putang ina. Gusto mong magkaroon tayo ng palabas pababa ng putang ina (putang ina showdown)? Ayos lang sakin, mehn. Makikinig lang muna ako ng Jai Ho (Ikaw ang Aking Kapalaran) (Jai ho (You are My Destiny)).

Tatlong daan binawasan ng dalawang daan at dalawampu't dalawa ay walongpu't walo. Maaari na akong umalis sa putang inang trabahong ito bukas dahil bukas na namin ipapakita ang aming ginawa, ang sistemang otomatikong mahilig sa pridyider (Automatic Referencing System) at dahil sa Biyernes rin ay lagpas pitongpu't limang bahagdan (ano ba, 75% lang yan baka hindi mo alam) ng kailangan na tatlong daang oras. O 'di ba, may anking talento naman ako sa matematika. Yun nga lang, pang ika-limang baitang lang ang kaya ko. Putang ina mo, hmp.

Wah. Gutom na ako. Kakainin ko na lang nga itong biyoletang kremang tinapay (violet cream loaf) ni Mareng Julie. Sarado kami eh (we're close), inggit ka?

Three Hundred Minus One Hundred Eighty Four

A man is welding an iron rod on the tenth floor of the building adjacent to our office. Before he got there, he precariously lowered his rickety carriage by the complex systems of ropes and pulleys. Even with the semi-soundproof panes of the office and the headset owning my right ear, I still heard the complaints of the pulleys as it stressed itself in its task of lowering the man to safety. The creaks of the wooden planks managed to defy all the obstructions between its lofty, outside position to my ear sitting prettily inside the ninth floor of the opposite building. The sheer height of the tenth floor coupled with the crass battering of the wind to the man's body made me wonder if that man clad in his welder's mask is happy with what he's doing. I wonder if he feels safe in being tied to a safety line which does not look sturdy at all. I wonder if his knees buckle and freeze whenever he is raised to even higher heights. I wonder if he's really willing to risk life and limb in doing his job.

I wonder if all that risk is worth taking. I wonder if he's doing the right thing.



I wonder if I'm doing what I'm supposed to do.



---
Three hundred minus one hundred eighty four equals one hundred sixteen.

The Reality (Three Hundred Minus Fifty-six)

Becoming one with the masses who commute each and every day wasn't that difficult. You just have to do what they do and you'll be fine. You only need to climb the escalator leading to the train station with groggy eyes filled with the monotony of everyday life. You just need to hurry along, and push aside anyone who gets in your way. You push people, intentionally or unintentionally, as people push you aside as well. People push each other, like they're pushing their virtues aside just to board the train that could only fit less than a hundred. You just need to think like them: you need to get to work because you need to earn money, but the only thing is you don't have any salary in the company you're working for.

You arrive at your office, and fight to wake yourself up. The task drains every bit of energy you gathered in a five-hour sleep, leaving you as productive as a cat taking a nap. With the world slowly spinning to a messy, messy blur, your head intermittently falls idle which results in the obvious bobbing of your head, just like a chicken desperately pecking the ground for any kind of grub. The hours pass with you fighting yourself, with you almost losing to your very own self.

The monotony is just too cumbersome to bear. However, there are a few people who stood above the uniformity of office life. They, at some point in your stay, are slowly becoming more than just a superior in the office. The thought gives you the faculties you need to make the push until 5:23 pm. You rush the big office floor to the reception to log out and press the call button to descend nine floors. Finally, another office day has passed. Finally, you are home bound, free from all the conformity you need to distort yourself to. You feel how nice the cool air is. Even if the skies look bleak and depressed, your hopes flicker a small ember of peace that after nine hours, you're out of the office. The air gently kissing your face was a testament to that, and it fed the small ember the fuel it needed to become a small, warm fire.

But as you step inside the bus to take you home, you meet the same people in your department. However, they are different. You try to muster a shy smile, however, they do not respond. They just look forward and gaze into an invisible reality, with their eyes welling up with the monotony of their life.

Three Hundred Minus Ten and Forty-Two

Nagpapasalamat ako kay Sir Arjay dahil may pinagawa siya sa akin right away. Ang ibig sabihin lang nito ay hindi agad ako na-engage sa Petiks Mode. Medyo naging busy ako for the last two hours, kakabaklas at kakapalit ng mga CPU dahil pinahanap ako ni Sir ng driver para sa computer na iyon dahil nga hindi nila mahanapan ng driver. Hindi ma-activate ang Windows dahil walang internet connection, so nahihirapan akong malaman kung ano nga ba talaga yung model ng computer na ito. More than five pagpapalits na ata ang nagawa ko pero all were for naught. Sabi ni Sir Lloyd (o 'di ba may Sir na kasi close na kami, daw) IBM ThinkCenter M50 raw yung problem unit. M50 nga pero ang problema, maraming klase ng M50. Hindi niya ata mapinpoint kung anong release ng M50 yung unit, pero wala naman atang kaso dahil sa site ng Lenovo/IBM, September 2003 pa ang most recent and official release ng driver para sa onboard ethernet adapter. Sinabihan ko rin kanina na kausapin na nila ni Raf si Ma'am Tina para naman bigyan kami ng project na magagawa namin with minimum supervision. Ngayon kasi para kaming mga hammer-driven nails. De pukpok, hindi babaon hangga't hindi tinatamaan ng martilyo. Gusto ko man magpakita ng initiative on my part, hindi ko magawa talaga kasi parang walang initiative ang mga tao dito sa amin. I mean hindi ko sinasabing maging buhay don kami rito, it's just that sobrang nakakapagod ang pigilan ang inescapable sleepiness for eight hours at nakakaantok ang tumunganga lang sa monitor for four and four hours.

O 'di ba. Wala na ata akong napopost dito sa blog ko na something  about substantially blog-worthy. Puro na lang dahil-walang-ginagawa-sa-office-at-sobrang-inaantok-na-ako ang mga posts ko.

Three Hundred Minus Eight

Hay, ang sarap kumain kapag gutum na gutom ka na, at ang sarap umupo kapag pagud na pagod na ang mga paa mo sa loob ng mainit na sapatos. Ang sarap ng pakiramdam na nakauwi ka na matapos ang isang buong araw nang pagtunganga at paghihintay sa mga ibibigay na trabahong angkop para sa iyong kurso.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o malulungkot, pero kahit papaano ay magagawa kong magpasalamat dahil natapos ang araw na ito nang walang nangyayaring masama sa akin.



Three hundred minus eight equals two hundred ninety two.

Three Hundred Minus Four

Sampung minuto pa lang noong sinamahan ako ni Miss Tina sa aking magiging work area for an indefinite period of time, naramdaman ko nang nag-activate ang Petiks Mode. Tapos na ang pagiging bum. Tapos na ang buhay sa bahay habang ang lahat ng mga kaibigan mo ay nagsisimula na sa kanya-kanyang mga OJT. Oras nang magpapetiks-petiks ulit kaya't muli kong nalasap ang Petiks Mode.

Hanggang ngayon wala pang pinapagawa sa akin si Lloyd, yung person na pinaubaya ni Miss Tina para magbigay sa akin ng trabaho. Mukhang busing-busy kasi siya at ilang beses niya rin nabanggit na wala talaga siyang maibigay na trabaho sa akin, so ito, bagot na bagot na ako at gusto ko nang mag 5:05pm. Medyo nalate kasi kami kanina dahil kailangan ko pang magbihis sa Mcdo sa tabi ng One World Square. So kumusta naman ako? Well ito, buhay pa kahit papaano. Nakakabaliw kung gaano katahimik sa sobrang laking office na ito. Nakakabingi na ang monotonous humming ng sobrang lamig na aircon. Kung hindi iyon ang maririnig mo, paminsan-minsan may mga yabag na lalagpas sa iyo habang may pumipindot ng backspace doon sa kabilang mesa. I looked forward in seeing the long and short hands of the wall clock hanging about 10 meters away from me to align at 12, pero sabi sa akin ni Amboy mga 12:30pm raw sila kumakain kasi masyado raw maraming tao kapag eksaktong 12. Nung mga 12:15pm, inaya ako ni Lloyd kumain pero sabi ko sa kanya thanks, hintayin ko na lang sina Raf at Amboy. Yun ata yung sinasabi nilang "business friendly". The whole time kasi focused na focused si Lloyd sa tables sa kanyang laptop.

Grabe. Mukhang kailangan talaga noong Scope of Work na binigay ko kay Miss Tina kanina. Sana talaga bigyan kami ng project para naman hindi kami parang mga tuod dito na panakaw-nakaw ng tulog. Patuka-tuka dahil hindi na mapigilan, papikit-pikit sa maliwanag na ilaw at nagluluha nang mga mata sa antok, at pasulyap-sulyap kung may pagkakataon bang matulog kahit 47 seconds lang.

Nag-aaral na lang ako ng basic PHP para naman maging productive kahit papaano ang unang araw ko dito sa 3M. Nakatulog na nga ako actually dahil sa sobrang wala akong ginagawa. Ngayon lang ako nainis na wala akong ginagawa. Bukod sa pag-aaral ng basic PHP (na nag-a-allow pala na makapag-embed ka code and function sa loob ng HTML, sorry naman hindi ko yun alam), ginamit ko ang Blackle upang makapagtipid ng kuryente para kay Mother Earth at inilagay ang "How to gain weight". Mukhang kailangan ko atang mag-resistance training ng at least 30 minutes a day at kumain ng over 2,300 healthy calories para maabot ang ideal weight kong 160 lbs. At wow, ngayon ko lang rin nalaman na hindi pala ako 50 lbs underweight, 30 lbs lang pala. Bigla tuloy akong namotivate ituloy ang workout routine ni Scooby. Pero ang sabi, ang cardio exercises raw ay to lose fat, pero gusto ko siyang gawin para tumaas ang aking stamina at resistensiya. Mukhang wala na nga talaga akong gagawing office-related today kasi may meeting ngayon si Lloyd and guess what, 5:00pm ito matatapos. So, may ipapagawa kaya siya sa akin in 5 minutes? Tingnan natin. Babalik na muna ako sa aking Hyper Petiks Mode Overdrive na nag-activate noong nagsialisan ang mga big boys and girls (literally yung isang girl) dahil may meeting sila na ayon kina Raf at Amboy, halos araw-araw daw.