Hello, Hello

I think I need to start writing again.

Monotony

I have something to say about this, but I'm just not really up to it. I'm tired of all the HR people who schedule you for an interview and not show up on the scheduled date and time.

What a waste of effort.

Wah. Hell (Expect to See More)

Dahil ilang linggo na lang, March na, andito na naman para bumisita sa aming mga (masisipag) na mag-aaral ng Unibersidad ng Ateneo de Manila ang ultra magnificent and tumultuous deluge of major requirements na may conspiracy ata across all departments of the Loyola Schools dahil for some (unforeseen) reason, sabay-sabay ang kanilang mga deadline, grace period, pass-at-this-time-or-die dates, at kung ano pa man ang tawag nila doon.

Sa katunayan, may paper akong due sa Biyernes para sa Ph102 na 20% ng aking final grade. At ano ang tanong? "Ano ang pilosopiya ng tao?" E teka, hindi ba yan dapat ang itinuro sa amin? Parang hindi pa rin kasi namin alam ang tamang sagot sa tanong na yan, o parang wala talagang tamang sagot pero hinihingan kami ni Mariano ng tamang sagot ayon sa kanyang (omniscient) powers bilang isang instructor ng kursong Ph102? Nakakainis lang kasi Thursday bukas, meaning hanggang hatinggabi na naman kami sa school dahil sa pesteng CS162B na yan. Bah, mangongopya na lang ako, tutal may 1047++++ unread messages si Doc Mana sa kanyang inbox. Malamang yan yung lab submissions namin, ng batch bago namin, at ng batch na bago nang batch na bago sa amin.

Hay. If there was a button than could control time, I would have pressed it now.

Ayaw ko namang sumuko. I mean, isang taon na lang, tapos susuko pa ako?

Damn.

Ugh Ugh

Hay nako grabe na ito. Isang linggo na naman ang lumipas nang wala akong nilalagay na kahit na ano sa blog ko. Ni tumingin man lang nga sa blog ng iba, hindi ko nagawa. Ang dami ko lang kasing ginagawa talaga at miski na marami akong kailangang gawin, nagagawa ko pa ring magpunta sa Timezone at maglaro doon o kaya nama'y maglaro ng EssenceRO dahil kailangan kong maghunt ng tatlong Celebrant's Mitten para sa Tiamat Wings. Ipapalevel ko na kasi ang Whitesmith ko sa Skelings eh.

Alam mo yung feeling na ang dami mong kailangang gawin pero hindi mo naman ginagawa, kaya parang feeling mo wala kang kwenta kasi nakikita mo yung iba na gumagawa at nagagawa yung kailangan nilang gawin? Yun bang miski sabihin mo sa sarili mo na kaya mong tapusin ang isang bagay, hindi mo talaga ito natatapos? Hay nako. Hindi ko na talaga alam. Ang patapon ng February ko. Hindi lang sa academics, pero life in general. Bumabagsak na ata ako sa Th131 ko eh. Bagsak ng two points ang long test ko, at pasang awa lang ang quizzes ko. Ang sabog pa pati ng progress ng group report namin tungkol sa virginity ng mga freshmen sa Ateneo. Ugh.

Ang patapon ng second sem ko. Parang nawawalan na talaga ako ng control sa sarili ko at in return, nawawalan na ako ng self-esteem at tiwala sa sarili ko na kaya kong gawin basta't gusto ko. Kasi paminsan, hindi talaga eh. Wala talaga. Most of the time, nasisimulan ko ang isang bagay only to stop dahil sa pagod, antok, o sa kung ano pang bagay.

Kailangan ko pang basahin yung article ni Ginovesi tungkol sa premarital sex kasi malamang, may quiz sa Monday (or bukas kung Sunday na ang lumabas na post kong ito). Kailangan ko itong basahin miski na alam ko namang babagsak na naman ako sa quiz dahil hindi pa nadidiscuss yung article.

Kailangan ko pang tapusin yung ginagawa ko para sa module namin sa CS179.15B. Yung class na lang ngang yan ang inaabangan ko, tapos tinatamad na rin akong gumawa. Dapat nga natapos na namin yan last week pa pero pare-pareho kaming busy or tinatamad.

Kailangan ko pang basahin yung mahabang reading namin para sa Ph102. Masakit sa ulo basahin yung The Overcoat ni Gogol ba yun kasi soft copy lang. Kailangan ko na namang i-spam ang ctrl++ para lumaki nang lumaki ang font para na rin mas madaling basahin.

CS162, bleah. Bahala ka sa lecheng buhay mo. Nawalan ako ng gana sa computer science dahil sa iyo no, putangnamo.

Hay nako. Isang linggo na mula noong huling araw ni Kuya Jhun sa Timezone, pero hanggang ngayon hindi ko pa nagagawan ng blog entry ang tungkol dito. Isang linggo na lang rin bago matapos ang kontrata ni Kuya Joel sa Gateway. Nakakalungkot naman talaga paminsan.

O 'di ba, anong sabi ko sayo? Imbis na ginagawa ko ang mga kailangan kong gawin, ito ako, nagmamaktol sa isang sulok ng mundo dahil nakakainis naman na talaga paminsan ang buhay.

Ugh

Rough week. Sorry blog, isang linggo kitang hindi nasulatan.

Ang J Naman

Unti-unti na atang dumadami ang mga tenth sa buhay ko.

Hindi pala, marami nang tenth sa buhay ko. Marami na dahil kulang na ang isang kamay para bilangin ang mga tenth na ito. Tenth ano, tenth kuwan, tenth kailan, tenth ganyan.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano.


Parang:

Ay, saan ka pupunta?

A, ano po, sa tenth kuwan po. Kasama ko po si tenth ano po. Mga tenth kuwan po kami magkikita sa tenth doon. Nakakainis nga po't doon pa ni tenth kuwan magkita kasi napaka tenth talaga ng tenth na lugar na iyon. Alam niyo po yun? Yung may mga eigth o ninth o eleventh naman po, pero lagi na lang pong si tenth kuwan sa tenth kuwan ng mga tenth kuwan. Lagi na lang pong tenth. Nakakahalata na nga po ako sa ka-tenth-an ng pu-tenth-inang buhay kong ito, eh. Alam mo yun...


Ganito lang ba talaga, o sadyang J ang buhay ko?

May Sakit Ako

...which means I missed the first two days of class for the year 2009.

Alam mo yung itchy feeling ng bandang likod na part nig iyong palate pero hindi mo makamot kasi nga nasa kasuluk-sulukan ito ng iyong balong malalim, puno ng patalim? At hindi mo rin makamot kasi nga ang weird kung kakamutin mo at it might cause you to gag and taste the arroz caldo that you ate hours and hours ago dahil hindi mo kayang kumain ng kanin dahil nga isusuka mo lang? Ang haba nung sentence na yun, pero alam mo yung feeling na ganun? Tapos paggising mo, ang init na ng pakiramdam mo? Tapos naiinis ka pa dahil yun yung huling Sunday bago magpasukan?

Feeling ko, ang dami kong namimiss dahil nagkaroon na naman ako ng severe allergic rhinitis dahil sa katol, pero ayaw ko nang ilagay dito kasi baka mafrustrate lang ako.

Sana naman, makapasok na ako bukas. Hays.



New year na new year tapos ganito? Sana naman, ano...wala.

Finally

Grabe. Sa wakas, sem break na ako. Hindi ko maipaliwanag kung bakit miski sem break na ako ngayon, hindi pa rin ako masaya. Dala siguro ito ng linggu-linggong pagpupuyat sa kakaaral para sa Ph101 Orals at kakagawa ng game script para sa game namin sa CS179.15A. Hindi rin masaya ma-pressure sa paggawa ng Final Systems Analysis and Design para sa aming information system project para sa CS123. Napaka-informative kasi ng specifications ni Ma'am Lovenia eh. Biruin mo, one or two liners lang yung instruction sa bawat part? I know, it's so ironic. Tinawag-tawag pa siyang specifications; siguro dahil magandang pakinggan. Well, lahat naman ata ng bagay sa mundo, ironic.

Mixed feelings ako ngayon. Natutuwa ako dahil wala nang pasok. Hindi ko na kailangan mag-struggle sa pakikinig kay Fr. Arcilla. Hindi ko na kailangan mag-aral for caches or for pipelined register paths para sa CS152 kasi baka may quiz next meeting. Wala na rin akong aalalahaning deliverable para sa CS123. Hindi ko na kailangang mag-alala na dapat maganda ang aming deliv dahil notorious si Ma'am Sandra for giving low grades. Pero, nalulungkot din ako kasi maaagnas na naman ako sa bahay sa loob ng isang buwan. Dahil wala na rin akong pasok, wala na akong baon. Matitigil na rin for the meantime ang aking pagpunta sa Timezone at pakikipagtsizmisan ko kay Ate Myles. Kung kailan naman nagkaroon ako ng interest sa paglalaro ng Tekken 6, saka naman mawawalan ako ng pera at hindi mapapadpad sa lugar na may Tekken 6.

Hindi rin kasi ako makapag-decide kung ano ba ang gagawin ko over the sembreak. Gusto kong mag-aral ng Flash Scripting and Animation. Gusto ko ring ipagpatuloy ang aking pagguhit dahil isang taon na yata noong ako'y huling humawak ng lapis at pambura at seryosong gumuhit, yung tipong pinagpuyatan at nilipasan ng gutom dahil hindi makuha ng tama ang itsura ng kamay. Pinag-iispan ko rin mag-apply sa mentorship program ng BlueBlade, dahil I feel worthless as a CS Major dahil kinakalawang na talaga ang aking programming skills. Gusto ko na ring matuto magmaneho past primera at magluto ng isang putahe maliban sa nilaga. Ang dami kong gustong gawin, pero hindi ko alam kung ano ang uunahin ko. I might end up doing nothing at all again.

Ang hirap ng sem na lumipas. Nahirapan talaga ako dahil puro mahihirap ang napili kong mga prof. Wala rin kasi akong nagawa dahil ang taas ng random number ko last sem. Well, at least naman, this coming sem, 15 na ang aking random number.

Sana naman, wala na akong professor na katulad ni Fr. Arcilla na napaka-closed-minded. Kung hindi ka magaling manghula kung ano ang kanyang iniisip, mababa ang makukuha mong mga grado. Kung hindi mo maintindihan ang kanyang librong puno ng sentences half a page long, magdurusa ka talaga. Wala naman na siguro akong prof na aalis papuntang Mexico ngayong dalawang linggo na lang, finals na. Ikukuwento ko lang na maraming naging athiest dahil hindi sinagot ng Diyos ang mga panalangin nilang "God, huwag na po siya sanang bumalik."

Si Sir Mariano naman kasi, siya pa rin ang aking prof para sa Ph102. Medyo mababa magbigay ng grado, pero maayos naman siyang magturo. At magiging prof ko pa rin naman ata si Sir Diy next sem. Well, sa tingin ko naman, prof ko ulit si Sir Jal next sem kasi CS179.15B na eh.

No comment na lang ako sa ibang professor na kailangan mag-ahit. Baka kailangan nila ng user manual sa kung papaano gumamit ng Gilette, o 'di naman kaya'y Shick?

Hay, pasensya ka na blog. Hindi kita nabigyan ng kaukulang atensyon sa nakalipas na Setyembre. 'Di bale, sisimulan ko na ulit magsulat sa iyo regularly.

Pero ngayon, magbabasa muna ako ng FAQ tungkol sa Civilization IV.

Sleep

To whom it may concern,
Or for those who have concern:

Here is the short list of my week, with requirements:

Tuesday, September 9, 2008
- CS179.15A Detailed Concept Paper
Progress? Almost done.

- Software Installation at St. Therese's College
Confirmation? I can't join Ma'am Didith and Sir Saichi since I have a report to do.

Wednesday, September 10, 2008
- CS123 Oracle Financials Report
Progess? Haven't started yet.

- Data Gathering at St. Therese's College
Confirmation? Most probably I cannot join Ma'am Didith and Sir Saichi again since I have a long test the following day.

Thursday, September 11, 2008
- CS152 Second Long Test
Progress? Haven't studied caches and assembly.

- Gathered Data Compilation
Confirmation? Not sure yet, I have a long test in the morning.

Saturday & Sunday, September 13-14, 2008
- Ateneo College Entrance Test Proctor
Call time? 5:45am. Yes, in the morning.


I am perpetually drained of sleep. Every passing week is tougher than the previous one.


Basically, I can't write of anything since I feel tired. My brain feels drained, and my emotions are starting to get tired as well.

I find myself stupid. Even if my body is at the brink of collapsing, my will still finds a hidden ounce of strength to walk a distance and go to Timezone in Gateway.


*sigh


I miss substantial blogging. It's just that everything seems to be draining away, into the nether abyss. The solace I find in the places I love going to is slowly starting to morph into a depressing state of solitude.

I hope as I sleep, I dream of myself free from work, basking in the cool air and loud noise of someplace chaotic. There, our eyes would meet, hopefully building a bridge for friendship to cross the turbulent waters between two strangers.

Till next time, and I hope there is a next time. Something tells me time is running inadequate.

BSOD

Meron yatang chronic illness itong laptop ko. Naayos ko na kasi yung palagiang blue screen of death niya, pero ngayon, bumalik na naman ito. Uminom lang ako ng tubig, at pagbalik ko sa aking kuwarto, ayun na. Lumitaw na naman ang BSOD na 0x0000008E daw ang error. Tumingin-tingin na rin ako ng mga solusyon para sa error na ito, at ayon sa mga nakita ko, baka raw faulty memory o kaya naman ay may driver na kailangang i-update. Maari din daw may underlying process kung bakit nagkakaganito. Hindi naman siguro malicious program ang sanhi ng BSOD kong ito dahil madalas naman akong mag-scan para sa mga virus, malware, at adware.

Hindi ko alam kung bakit nagkakaganito, pero may hinala ako kung tuwing kailan lumalabas ang error na ito. Kung tama ang aking hinala, tuwing mag-iinstall ako ng demanding na program sa aking laptop, babalik ang BSOD status niya hangga't ako ay mag chkdsk /f /r. Halimbawa, ngayon. Nilagyan ko ng Starcraft si lappy, at nagkaroon siya ulit ng dreaded BSOD na ito. Matapos kong gawin ang check disk, naging maayos naman na ulit. Ganoon din ang ginawa ko noong madalas magkaroon ng BSOD dati matapos kong lagyan ng Osu! at Silkroad ang laptop kong ito.

Hindi ko lang talaga matanto kung bakit nagkakaganito. May solusyon naman akong nahanap, pero hindi pa rin akong masyadong mapalagay dahil alam kong may problema. Nakakainis lang kasi dahil nakakagulat at nakakatakot. Bigla na lang kasing lumalabas ang BSOD na ito.

Kung sana lang, may warning. O baka naman yung BSOD na yung warning? Ewan ko ba.



Parang taong papasok sa iyong buhay at sa iyong puso, at sa isang iglap, bigla na lang maglalaho.



Kung may program man ang buhay ko, saan ko kaya mahahanap ang source code? Marami yata kasing error eh. Pero ang weird dito, miski may error, nagkocompile at gumagana pa rin ito.

Hay.

Box-Office Hits Disc 2: Ang Katotohanan

Sa totoo lang, kinilabutan ako kanina. Nagsitindig sa rurok ang mga buhok ko sa braso at naramdaman ko ang kakaibang init na bumalot sa aking katawan.

Nagmadali akong umuwi ng mga 3:30nh, pagkatapos na pagkatapos ng aking Ph101 class. Medyo nagdalawang isip pa ako kasi hindi ko alam kung kasagsagan na ng rally sa may Commonwealth, at baka maglakad na naman ako ng pagkalayu-layo tulad noong nakaraang taon. Kapansin-pansin ang luwang ng kahabaan ng Katipunan dahil ang Loyola Schools lang ang nagpatuloy sa klase. Masyadong marami na raw kasing mga nawalang mga araw dahil sa mga bagyo at kung ano pa mang kanselasyon ng klase.

Habang pauwi, paulit-ulit kong narinig ang boses ni Sir Mike. Tama kasi ang sinabi niya, na mahirap makitang naghihirap ang mga Pilipino kung lagi kang nakasakay sa helicopter, napapalibutan ng mga bodyguard, o nasa ibang bansa.

Sa Central, inisip kong sumakay na lang ng bus dahil malayo ang iikutang ruta ng kadalasan kong sinasakyang San Mateo. Inisip ko rin na mas mabuti na ring sumakay ng bus dahil mas panatag ako sa pagdaan nito sa tabi ng mga raliyista kung ikukumpara sa isang pampasaherong dyip.

At hindi ko inaakalang tama pala ang desisyon kong ito.

Nagsimulang bumagal ang aking sinasakyang ordinary bus noong nasa may Ever na ito. Naroon na kasi ang mga raliyistang nakita kong nasa may Luzon pa lang kaninang umaga. Gaya ng iniisip ko, wala silang kabuhay-buhay: karamihan sa kanila'y natutulog sa loob o sa bubungan ng napakaraming dyip na nagdala sa kanila doon, ang iba'y nagtitsimisan sa ilalim ng overpass, at kung hindi ito ang kanilang ginagawa, sila'y nakatitig lamang sa langit na nagbabanta ng isang malakas na buhos ng ulan. Mukhang binayaran lang sila at papetiks-petiks lang.

Pero noong umusad na ang aking sinasakyan at malagpasan ang mga raliyistang hindi isinisigaw ang kanilang mga hinaing, doon ko na narmdaman ang katotohanang nagaganap sa Pilipinas.

Hindi ko lang talaga maipaliwanag kung bakit ako kinilabutan at pinagpawisan ng malamig. Sanay naman na akong makita ang mga iba't ibang klase ng tao galing sa halos lahat ng estado ng buhay na sama-sama at sabay-sabay na isinisigaw ang "resign" o "pahirap". Sanay na akong makakita ng mga manggagawa, babae't lalaki, na isinisigaw na taasan ang minimum wage. Wala lang para sa akin ang makakita ng mga kababaihang iwinawagayway ang bandila ng Gabriela habang ipinaglalaban ang kanilang mga paniniwala. Sanay na akong makakita nang kung anu-anong bagay lulan ang mga hinaing ng sambayanan na yari sa papier mache. Hindi na bago sa aking paningin ang makakita ng daan-daang mukha ng presidente na may pulang ekis. Ang SONA na ito ay parang katulad lang ng lahat ng SONA na aking dinaanan at hindi pinansin.

Pero yun nga lang, napansin ko kahit papaano ang SONA na ito. Paulit-ulit kong narinig ang alingawngaw ng kahirapan ng lahat nang nagtipon sa harap ng St. Peter's Parish. Hindi ko maalis sa aking isipan kung papaano nila iwinagayway at ibinandera ang kanilang mga sariling bandilang tutol sa mga patakaran ng gobyerno. Tumatak sa aking isipan ang mga mukha ng mga taong aking nakita habang ako'y nakadungaw sa bintana ng pampasaherong bus na iyon.

Habang naglalakad pauwi at dinadaanan ang daan-daang sundalo, pulis, at marino, inisip ko ang Pilipinas. Inisip ko ang mga sinabi ko dati habang tumutugtog ang pambansang awit sa PA system ng Loyola Schools:

"Hindi ko rerespetuhin ang Pilipinas dahil hindi naman nito nirerespeto ang mga Pilipino."


Pero bakit?


Tuwing SONA lang ba magsasama ang mga ng tao galing sa iba't ibang parte ng ating lipunan upang marating ang isang minimithi? Sa mga rally lang ba magiging isa ang diwa ng mga Pilipino? Tuwing sa mga ganitong oras lang ba magtutulungan ang sambayanang Pilipino upang sama-samang umahon sa kumunoy ng kahirapan?

Hindi ko alam. Wala akong pakialam? Hindi naman siguro.

Box-Office Hits Disc 1: Bago ang SONA

Hindi ako masyadong involved sa mga usapang politics, pero iba na ang usapan tuwing sasapit ang taunang State of the Nation Address ng pangulo. Kasi naman no, halos sa may bukana lang ng access road papuntang subdivision namin yung Batasang Pambansa. Off topic, pero nayanig ang mga salamin namin noong binomba ang isang bahagi ng gusaling iyon.

Naiirita pa rin ako sa mga magaganap sa lugar namin bukas miski na alam kong naghihirap na ang mga tao sa Pilipinas. Hindi naman na kasi natapos ang mga welgang iyan eh. Magtitipun-tipon ang mga tao sa harap ng St. Peter's Parish, mga isang kilometro ang layo mula sa tuntungang tatapakan ni Ate Gloria (hindi kami close by the way). Doon, paulit-ulit nilang isisigaw ang super rain chant na "Patalsikin si Gloria, sobra nang pahirap" habang iwinawagayway ang mga bandila nilang yari sa katsa kung saan nakapinta ang mga katagang "Gloria Resign". Ewan ko lang kung magagawa pa nilang marecycle yung mga ginamit nilang props nung nakaraang SONA, kasi naman, feeling ko, tungkol sa sobrang mahal na presyo ng krudo ang isisigaw nila. Hindi naman sa "Patalsikin si Krudo, sobra nang pahirap", pero yun nga lang talaga, sobrang laki na talaga ng pagkakaiba sa presyo ng langis at pati na rin pamasahe noong isang taon. Wala naman kasi yatang magagawa si Ate Gloria sa digmaan dun sa may Central Asia diba? I mean, magpapadala ang Pilipinas ng mga machines of warfare na karag-karag? Mas mabuti yatang ibenta na lang ang mga iyan sa Starback's Junk Shop ng por kilo eh, mas marami pang matutulungang mga gutom na mga mamamayan.

Ang dami na namang tao bukas sa may lugar namin. Ganoon ba talaga kasikat si Gloria kaya pinipilahan siya ng daan-daan niyang fans from all over the country? Ganoon ba talaga kagaling ang kanyang mga kanta ukol sa ekonomiya at kaunlaran kaya nahuhumaling ang mga mahihirap na sabayan siya sa kanyang pag-awit? Ang hassle naman kasi ng mga nangyayari sa bansa natin eh.

Ang daming naghihirap at nagdurusa,

ang daming nagugutom at nagkakasakit,

ang daming walang maayos na tirahan at napapabayaan,

at ang daming kabataang hindi nabibigyan ng sapat na edukasyon.

Pero, heto ako, nagrereklamo sa world dahil kailangan kong pumasok ng maaga bukas, miski na 10:30am pa ang aking klase.

Rant?

Nakakainis. Hindi na ako makapagpost ng something substantial sa aking blog ngayong mga nakaraang araw at linggo yata. Ang dami ko kasing ginagawang requirements para sa school. Kailangan magbasa ng libro para sa Hi165 kasi ang hassle ng grading system. Kailangan galingan sa pagkilatis ng mga takdang readings para sa Ph101 dahil mahirap na, baka kasi bigla akong mabulaga sa isang pagsusulit. Kailangan aralin palagi ang slides sa CS152A kasi lagi na lang may quiz na binibigay si Mr. Diy at kailangan ko kasing bawiin yung 67 kong long test. May mga project proposals pa kaming ipipresent sa Monday (mamaya, kasi 1:30am na ngayon) na madalian naming ginawa dahil sinapian kami ng mga diyos at diyosa ng procrastination, o kung hindi naman, sadyang naging abala sa mga naunang dahilan. May lab pa nga kami sa CS152B eh, at may defense pa! Asar. Meron pa akong ethics paper sa CS179.15A - Philosophy Module na due sa Wednesday, pero hindi ko alam ang gagawin kasi hindi pinost sa Moodle yung powerpoint na naglalaman nung specs. At take note, ongoing pa yung Packrat Unit Test namin sa CS179.15A - Games Module. Grabe. Sobrang pagod ako lagi tuwing pagdating ko sa bahay. Kailangan kong matulog kahit na sandali kasi kung hindi, masasabaw ang utak ko sa paggawa ng kahit na anong nabanggit sa itaas at kailangang saluhin sa may kaliwang tainga gamit ang isang disposable plastic cup. Nagkaroon kami ng discussion kung bakit yung mga bata raw, hindi kailangan matulog sa hapon, pero kaming mga matatanda na, kailangan na. Sabi nung iba, dahil mas mahirap na ang mga ginagawa naming jsim circuits at mga pag-iintindi ng mga diyalogo ni Socrates kung ikukumpara sa mga penmanship drills at flashcard drills ng mga grade school. Ewan ko naman kasi ever since bata ako, natutulog na talaga ako sa hapon.

Ngayon kasi hinihintay kong i-send sa akin ng isa kong kagrupo sa CS123 yung proposal niya. Ieedit ko pa kasi at ipuproofread, bago ko maiprint.

Yun lang po. Salamat.