Ang Thursday Schedule Kong 9 Hanggang 3

Hay nako. Hindi ako natutuwa sa AISIS o ng Regcom o ng kung ano o sino pa mang may pananagutan sa pagpapatupad ng random numbers dahil bingyan ako ng numerong halos nasa dulo na ng aking school. At dahil dito, wala nang magagandang klase na natira noong mga panahong oras na ng aking enlistment. Lahat ng easy A professors sa Philisophy 101 at History 165 ay wala na. Wala na rin ang mga challenging, but very worth it because you will learn a lot professors. Ang natira na lamang sa enlistment page ay ang mga professors na tila may ketong, at nagkasakit ng bulutong tubig at german measles ng sabay dahil iniiwasan ng lahat ng mga estudyante. Ang mga natira na lamang na mga professor ay yung mga tinatawag nilag terror, kung ano man ang ibig sabihin niyan para sa kanila. Ganoon na lamang ang kanilang not recommended status dahil sa halos dalawampung klase para sa Hi165, ang natira na lamang ay ang kay Fr. Arcilla. Kapansin-pansin na lagpas sisenta pa ang slots available sa dalawang klase niya.

Ang sabi ng ilan, mahirap daw na professor itong si Fr. Arcilla. Magaan lang daw ang kanyang workload dahil apat lang ang kanyang requirements para sa buong semestre: tatlong mahabang pagsusulit at isang finals. Bukod sa apat na pagkakataon para patunayan mo ang iyong sarili na hindi ka nararapat makatanggap ng isang malutong na F, daig pa niya ang chair ng English Department kung magcheck ng mga sagot ng kanyang mga estudyante. Dapat daw, ayon sa aking mga nasasagap na balita, naging Literature teacher na lamang siya dahil bukod sa boses niyang kayang magpatulog ng isang insomniac na kakainom lang ng limang tasa ng kapeng barako, masyado raw siyang mabusisi sa mga detalye. Hindi ko naman siya masisisi kung binibigyang pansin niya ang mga detalye, tutal kasaysayan ng Pilipinas at ni Rizal ang kanyang itinuturo. Mababa rin daw siya magbigay ng grade, at hindi rin daw siya mabait at considerate sa pagbibigay nito. Isa ka lamang unknown author ng mga essays na kanyang binabasa kada tatlong linggo o higit pa, at nasa kanya na iyon kung nagustuhan niya ba ang isinulat mo o kung nabisto ka niya sa iyong pambobolang hindi epektibo.

At dahil sa klaseng ito ni Fr. Arcilla, anim na oras na walang tigil ang aking klase tuwing Huwebes. Kawawa naman ako dahil malayo ang CTC sa Bellarmine. Kailangan kong takbuhin ang layong lagpas sa isang kilometro sa loob ng sampung minuto, o mas kaunti pa kung huli kaming palabasin sa naunang klase.

Ito na rin ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali ngayong magpapasukan na.

Ayaw ko na kasing maalala ang panghihinayang nadama ko dati.

Ngunit nagpapasalamat na rin ako siguro dahil hindi nawala ang aking scholarship sa Ateneo. Mahihirapan ako sa darating na semestre, ngunit alam kong kakayanin ko dahil bumalik na sa akin ang aking kasiyahan. Yun nga lang, hindi pa rin nawawala ang ilang pangangamba.

Parehong Daan, Magkaibang Paraan

Minsan iniisip ko na mag byahe sa bus....
kung nagpa plano man...
madalas iniisip ko na umaga o gabi....
Para makita ko kung san ako papunta....
Gabi naman para maramdaman ko yung lamig nang hangin...
Kaya lang parang kulang...
Mas masarap yata pag may katabi...
Mas maganda yata pag may kahak ng kamay....
Lihim na naghaharutan... na kayo lang ang nakaka alam
O magkayakap sa gabi habang umaandar ang sasakyan.....

Di ko nga lang alam kung kaylan...at di ko rin minamadali....

Kung di man abutan.... at wala nang masakyan...baka ibang ruta na lang ang sakyan ko...at dun sa seryosong buhay na ang tatahakin ko...

-jeof2

---

Hindi ko maintindihan ang buhay. Hindi ko rin maintindihan ang tao paminsan-minsan. Tila pareho naman ang hangarin ng bawat isa sa atin, ngunit tila wala ring tunay na nakayayakap sa hangarin minsan nilang minithi at pinangarap.

Bakit hindi kayang magtulungan ng tao?

Kahit na iisa ang tinatahak nating daan patungo sa tunay na kaligayahan, magkakaiba tayo ng paraan para maabot ang rurok ng buhay. Nakangiti ang tadhana sa iyo kung mangyaring madulas ka sa isang yabag mong hindi tiyak, at may sumalo sa iyo't napigil ang masakit na palo ng iyong katawan sa maruming daanang inapakan na ng mga taong hindi mo kilala.

Magiging masaya ka na ba? O hihintayin mong maabot ang dulo ng daang tinatahak mo?

---

Araw-araw sa pagmulat ng ating mga mata, nakasakay na tayo sa isang bus. Ito ang bus ng buhay. Paminsan, nakatayo ka dahil masikip, o kaya'y nakaupo ka sa dalawan o sa tatluhan; sa may bandang bintana, sa may pasilyo, o sa gitna ng dalawang taong hindi mo kilala. Magigising ka na lang na nakasakay sa isang bagong aircon bus na malamig at mabango ang simoy ng buhay, o kaya sa isang ordinary bus na kung saan langhap mo ang lahat ng polusyon ng buhay. Lalapitan ka ng konduktor at sisingilin ka ng iyong pamasahe. Itatago mo ang tiket, at sisimulan ang pagmamasid sa mga kapwa pasahero. Tulog ang ilan. Ang iba naman ay kausap ang kanilang mga kasama. Nanonood ng pelikula ni Judy Ann at ni Ryan ang karamihan, miski na ang gusto nilang panoorin ay si Jolina at si Marvin.

Pero lahat sila ay walang pakialam sa iyo at sa iyong ginagawa. Gagawin mo ito hanggang makarating ka sa iyong pupuntahan sa araw na iyon. Bababa ka sa bus habang iniisip ang mga nagdaan sa aircon bus na malamig at mabango ang simoy ng buhay, o ang lumang ordinary bus kung saan langhap mo ang lahat ng polusyon ng buhay. Titingin ka sa iyong kanan at titiyakin na walang sasagasa sa iyo, at ipipikit ang iyong mga mata dahil ikaw ay inaantok na.

Hihiga ka sa iyong kama at iisipin kung may kabuluhan nga ba ang pagmasid at pagtitig sa mga kapwa pasahero mong natutulog, nag-uusap, at nanonood ng Kasal, Kasali, Kasalo. Ihehele mo sa iyong sarili ang iyong pag-iisa at mga tanong na hindi mo masagot hanggang sa makatulog ka at panaginipan ang iyong mga gusto sanang mangyari sa loob ng bus na iyon.

Magigising ka sa tunog ng iyong alarm clock. Bago mo pa man maayos ang iyong kama, nakasakay ka na ulit sa bus, katulad pero tila kaiba sa sinakyan mo kahapon.

Ano nang gagawin mo ngayon?

Furigana: 断金

dan
failure

kin
gold, valuable (metaphor)

dankin
close friendship

Fwd Msg # 6

You can't do anything
about the length of your
life,





but you can do
something about its
width and depth.

Clock Strikes Twenty - Late by Forty-Eight

The clock struck twenty two days ago. Everything was normal. Each and every moment that passed by was just like any other moment in the past. Nothing special happened. Seconds, minutes, and hours passed, and as each moment fleeted by, both happy and sad memories came blazing across the night, which left my eyes blurry with tears and left me gasping for air free from the memories of the past.

Emotions kept overwhelming my very confused being. I always thought that everything will be alright, as time took its own natural course. As I gazed upon the threads and threads of memories mingling with the faint shine of the stars, I kept remembering everything dear that I still keep inside my heart. I kept seeing the moments when I felt important and happy, and the moments when I made everyone feel important and happy. I remembered the times when I was content with what I had, with who I was with, and what I had become. But in the empty spaces of those strands of memories flying in the midnight ocean, darkness remained. It wasn't for long that I found myself plunged in the bitter cold of the memories that shattered the very core of my humanity. I felt millions of white-hot knives slowly touching my skin, initiating a hellish kiss that beckons pain that seemed to last an eternity. In a fraction of a heartbeat, I was instantly covered in the shadows, putting the silver chains that bound me alive in danger. I embraced myself along with everything dear to me, and prepared for the worst if it was to come.

It was then that a streak of light different from all the rest appeared. It was a familiar spectacle, at least to my eyes. I kept on trying to remember what that was, and after a moment's pause and a skipped heartbeat, I remembered it. I stood my ground and tried to undo the damage the darkness was dealing me.

I remembered the patch of sunshine made for one.

I remembered the time when two hearts beat as one.

In that star of hope, might, and strength, I saw the one and only truth that I was searching for. The midnight ocean was not the evening sky, but were the windows of my eyes. Deep inside my eyes filled with tears of sadness and strength, I saw everything important in the thing I call life.

The clock struck nineteen. I am still not ready.

The clock strikes twenty. I'm slowly getting there.

Please wait for me.

Borrowed Time Fabricates Reality (A Prelude to Clock Strikes Twenty)

It's just about now that I've realized how simple my life is, if I see things the way things should be looked at. My life is like an unending merry-go-round. I ride on the wooden horse festooned with all sorts of circus dresses and garlands. I hold on to the golden stick which animates the horse its monotonous up and down movements. Stepping on the wooden pegs acting as stirrups driven into the sides of the horse, I feel the hardness and lifelessness of the horse as I ride it. I sit and watch silently as the world passes by, gradually blurring as the lively carousel ride accelerates in a steady unnoticeable rate. My heart starts to beat in rhythm with the slow-paced melody of the music, until my heart beats so slow that my body succumbs to a near fatal shock, and goes into an emotional overdrive and into a state of deep sleep.

I know that I am alive, but I don't know if I am wasting the borrowed time that was bestowed upon me. I really don't know if I am living it the way I'm supposed to live it. Everything I do seems so little, so small, and so minute as compared to the dreams I look into beyond the farthest horizon. I'm not certain if I'm just straining my eyes to truly see what is ahead, or if my eyes are closed and my imagination is fabricating the reality I know exists. Now, I don't really know if my life is simple and less complicated than the lives of others. Maybe it isn't. Maybe it is. I just have to look at my life differently each time I do so. It is for the sake of me realizing the bigger picture my life is intertwined into, or maybe even for the one crimson truth that everyone detests and avoids.

I enter a world of happiness and kill everything happy in it, making it a world of eternal sorrow. I honestly don't know why, but it happens all the time. I recuperate from this destroyed paradise into a buffer state after time strikes its ethereal chimes for infinity. I open my eyes from a slumber mingled with a very deep sense of doom, and find out that everything will be alright. The sun shines again, emanating warmth, light, love, and hope. Flowers blossom as the gentle breezes carry their scent towards the distance. Bare trees turn over its leaves, signaling its beginning to wake from its apparent moment of death.

My heart begins to beat quicker. The heart of the world begins to beat quicker with the harmony of the waves gently crashing into the shores carrying the sands of time. If we could live for an eternity, the meaning of life will not be searched by lost souls. Life, as we know it, is just humans trying to know who they are, what have they become, and what they will become. Life is the infinite tessellation of the relationships of people in search for the meaning of their existence; the reason why time is just lent to them, and not given to them.

Another year passes by. Age doesn't matter, it's how you live your life.

Incoming!

NOKOM, RODOLFO CELESTINO
BS CS
357

I just hate it when someone gets a stupid random number, and that someone is you. I hate the feeling of going to school within two weeks time and feeling the gut-wrenching cringe of my stomach, slowly losing its bearing due to the uncertainty the semester is piping down my throat. I hate the feeling of optimism and fear blended together into a thick sludge that clogs my lungs, killing it from the fresh, airy feeling of freedom.

I guess you can't have it all.

I need to face another problem, and I'm not sure if it's really a problem or not. I just hope everything wouldn't be as bad as it seems, but I'm optimistically being a pessimist since everything is easier to take, chew, and swallow if you look at things negatively. I've done that a lot of times. It takes the life and happiness out of you, but you'll do just fine given that you don't completely break in the process.

Why does it have to be me?

Ang Salamin ni Miss Zambrano

Aaminin kong isa siyang malaki at punyetang bitch in a small package noong first day ng second year high school. Pero nakakagulat isipin na itong punyetang bitch na ito pala ang isa sa mga magiging favorite teacher ko sa buong apat na taon ko sa Mataas na Paaralan ng Ateneo de Manila (na walang kwenta ang sistema at curriculum, buti na lang at iniba na ito).

Bakit naman ngayon lang makalipas ng mahigit apat na taon ako nagbibigay tribute para kay Ma'am Zambie? Nanonood kasi ako ng How Do They Do It? sa Discovery kanina, at bigla kong naalala yung salamin na hiniram ko kay Diane Inday. Ganoon kasi ang style ng salamin ni Miss Zambrano. O 'di ba, napakarandom ko?

Biology teacher ko si Miss Zambrano nung high school pa ako. Siya ang nagturo sa amin kung para saan ba ang electron transport chain, ang pagkakaiba ng mitosis at meiosis, ang human body at ang iba't ibang systems at organs na nabibilang dito at kung ano ba ang kaukulang function nito sa body, ang codons, genes, at ang base pairing system na kung saan guanine pairs with cytosine at adenine pairs with thymine (si G-CAT yung imaginary base pairing pusa ko), at yung iba pang mga bagay na pinag-aaralan ng isang second year sa Ateneo High School. Hindi ko makakalimutan yung different flavored writing materials niya sa greenboard (blackboard na green): meron daw chocolate, vanilla, bubblegum, strawberry, mango/lemon/pineapple, at grapes. Ang ganda kasi ng mga notes ni Miss Zambrano, eh. Lagi tuloy ako inspired na gandahan din ang notes ko sa Biology, para na rin maibenta ko ito sa mga classmates kong tamad kumopya ng notes na daig pa si Helen of Troy dahil her notes could launch a million ships. Siyempre, exaggerated na ito.

Naaalala ko rin ang mga long test ko na laging ako ang pinakamataas. Kung tama ang pagkakaalala ko, sa siyam na long test namin sa Biology, tatlo kada term, walo dun ako yung pinakamataas. Pinakamababa ko yatang nakuha sa isang long test ni Miss Zambrano ay 45/50, at ang pinakamataas ko ay 49/50. Lagi ring nagbibigay ng chocolate si Miss Zambrano sa tatlong pinakamatataas sa kanyang mga long test. kaya lagi akong may nakukuhang Three Musketeers o Milky Way. Naaalala ko rin yung trichoderma harzianum dun sa in-vitro lab experiment namin dati at yung handwritten lab report na kasama nito. Kinawawa rin namin ang isang heart ng baboy para sa aming lesson tungkol sa circulatory system. Naaalala ko pa na ang left at right sides ng heart ay matatagpuan sa right at left sides ng katawan, respectively. Naroon din ang tricuspid at bicuspid valves, ang aorta, at ang superior and inferior vena cavas (or cavae).

Sa totoo lang, naging favorite subject ko ang Biology dahil kay Miss Zambrano. Ang galing niya kasi magturo. Ako naman, laging nag-aaral at ginagalingan sa mga presentations at mga quizzes niya dahil magaling siya magturo. Naging interesting para sa akin ang Biology dahil bukod sa pinag-aralan namin ang penis and glans, scrotum, testicles, vagina, uterus, ovaries, at ang fallopian tubes, interesting din kasi iyang si Miss Zambrano. There is something in her na miski man isa siyang malaki at punyetang bitch in an ironically small package, rerespetuhin mo siya at igagalang in such a way na malalapitan mo siya ng hindi natatakot at mababati at makakausap mo siya kapag nagkasalubong kayo sa may lobby ng MST.

Pero ngayon, hindi ko na alam kung nasaan si Miss Zambrano. Wala na akong balita sa kanya mula third year high school. Ang alam ko contact ko siya sa Friendster, pero tatlong taon ko na yata hindi ginagalaw ang account ko na iyon. Pero ayos lang naman, dahil tuwing nakikita ko at isinusuot ang salamin ni Diane Inday, naaalala ko yung moments na kung saan hangang hanga ako kay Miss Zambrano.

Hindi yan bola, ah. As if naman may magagawa pa ang pambobola ngayong third year college na ako.

Ang Blog ni Sir Yol

Matapos maunahan ng dalawang beses ng Beijing ang Constantinople sa pagtatayo ng Pyramids at dalawang besesat ng dalawang magkaibang city ng Arabia ang Adrianople at Heraclea sa Sun Tzu's Art of War, naisipan kong bumisita sa mga blog ng aking mga kilala. Tutal, medyo matagal na rin akong hindi nakakapag-blog hopping dahil na rin nga sa sudden deluge ng requirements kasabay ng pagtatapos ng summer sem.

Una kong tiningnan ang pictures nung overnight sa may Rizal dahil dumating si Tim mula sa States. Hindi ako nakasama nun dahil may reunion ang brothers and sisters ni Dadee sa kanilang brother/sisterhood noong mga panahong 28 pa ang waistline ni Dadee (41 yata ang current waistline ni Dadee). Medyo hassle dahil ang ganda pala nung lugar, ayon sa nakita kong mga pictures nina Matti at Punch. Binisita ko rin ang blog nina Jay, Kuya Ted, Kuya Neil, at ni Kuya Joms. Kung saang lupalop ng Earth na pala nakarating itong si Jay, kaya pala biglang naputol ang aking source of fwded msgs.

Unti-unting naibsan ang aking nadamang pagkainis sa 507 na score ng Arabia at 463 lang ang score ng Byzantines. Karaniwan naman kasi, lagi ako ang nangunguna sa score sa Civilization III: Conquests. Upang lalong mawala ang pagkainis ko sa pagmumukha ni Abu Bakr tuwing binabantaan niya akong giyerahin miski na nasa kabilang panig ng continent ang kanyang bansa, naglaro ako ng Chrono Cross, nagtrap ng ilang Iceberg elements mula kay Giant Gloop, at pinagpatuloy ang pagmamasid sa mga buhay ng tao na ibinabahagi nila sa kanilang mga isinusulat.

At ayun nga. Napadpad ako sa blog ni Sir Yol.

Grabe. Idol ko talaga si Sir Yol sa pagsusulat. Hanga ako sa kanyang creativity at sa kanyang mga ideas.

Kung maaari, dumalaw ka rin sa kanyang blog, ha.

akosiyol. ikaw?

Ako? Ako si Rudolf.

Idol ka talaga Sir Yol. Napatawa niya ako sa kanyang blog post habang naiinis sa China dahil sa kakapalan ng mukha ni Mao dahil ginyera niya ako for no apparent reason. Humahagikgik akong parang sira-ulong high sa rugby at katol habang binabasa ang kanyang post, pero iniwan ako nitong nag-iisip, kahit papaano.

A Crimson Tear Appears as Two

Bonds remain broken.

Lives become disjoint, torn, and lonely.

Souls start to separate into ethereal fragments helplessly blown away by the evening wind.

Eyes cannot stand to look at each other, thus continued to steal momentary glances that robs the heart the brush of happiness.

Fates continue to move in parallel fashions, slowly turning askew, never to cross each other's paths forevermore.

With strength inadequate, tears abundant, visions blurred, and hopes lost, feet frailly staggers to climb the ascend to victory, or so it seems.

Dragged by rotted memories blunted by time and tarnished by sorrow, hands absorb the shock of a mortal fall in a loud clap of thunder and a titanic mist of uncertainty.

All familiarity is lost due to the merciless cogs of time that turns the wheels of fate.

---

A crimson tear wandered aimlessly in the sorrowful air. It met a familiar face, although it cannot seem to fully unravel its true nature. The face was missing its usual smile the tear was so accustomed to see everyday. The face was alone, looking into the ground, with an unknown air surrounding it. The tear continued to wander aimlessly into the flow of time and the threads of fate, leaving the now unfamiliar face behind. The face was no longer a face, but a shape the tear could not express into words or even into formidable thought. The face was gone.

Perplexed, the crimson tear started to fall and unite its useless self to the midnight ocean. But the second hand of time broke its fall, the minute hand of life devoured all its remaining hopes, and the hour hand of death tore asunder everything it held dear.

Tears provide the fuel that makes the merciless cogs of time turn faster and faster to speeds monochromatic, hurling everything aside, destroying lives and countless souls, while making space for wounds to heal and absences to mend.