Summer Classes: Introduction to Sociology and Anthropology

Ang unang pumasok sa makitid kong isipan nung narinig ko ang course title ng Sa21 ay ang paghuhukay ng mga fossils sa kung saan mang excavation site. Ayaw ko nitong subject na ito dahil labor intensive ito at kailangan pa ng matalas na mata para sa mga appraisals and stuff. Siyempre, mali ako. Archeology pala ang nasa utak ko. Well sorry na, active lang kasi ang aking imagination.

Tungkol pala sa society at ang mga taong bahagi nito ang Sociology and Anthropology. Tungkol ito sa pang-araw-araw na buhay ng mga tao at yung mga kaganapang nangyayari sa paligid nila. Inaral namin kung bakit ba ganito ang takbo ng ganyan, at kung meron ba itong relevance sa greater society kung saan napapabilang ito. Ayon nga sa syllabus ni Ma'am Andie:

"The course will introduce you to sociological and anthropological perspectives that will allow you to think about the poor, love and sex, crime, basketball, food, and many other things, in new ways. It is hoped that through this course, you will gain a better understanding of yourself and your place in society in an increasingly globalized world."

Okay naman ang Sa21. Madali siya kung ikukumpara sa CS177. Mas madali ang requirements kasi parang pwede nang iapply na lang ang common sense, pero ayon sa aming mga lessons at mga lectures, common sense is not enough. Well, oo. Hindi nga ito enough to fully grasp the concepts, pero enough na ito para sagutin ang mga quizzes ni Ma'am Andie. Pero dahil ako ay isang self-proclaimed good student of my college, nakikinig ako sa mga lectures ni Ma'am. Hindi lang dahil sa rason na sa lectures based ang mga quizzes, kung hindi dahil din sa rason na medyo interesting din yung material, kahit papaano. Nagkaroon kasi kami ng isang reading entitled "Survivors of F-227". Wala lang. Ito yung kaisa-isang reading na binasa ko ng seryoso. Interesting siya kasi parang pinakita dito na walang absolute truth, dahil maaari itong imanipulate ng tao para majustify ang actions. Ang nangyari kasi, nagcrash ang isang eroplano sa isang Himalayas-like environment lulan ang isang soccer team at ang kanilang mga pamilya yata. Maraming namatay, ngunit may ilan na nagsurvive rin. Dahil walang pagkain, they resulted into cannibalism. Nagkaroon pa nga sila ng rules tungkol sa kung sino at ano lang dapat ang mga kakainin, at meron pa ngang nagpuslit ng kamay para sa kanyang midnight snack. Nung sila ay marescue, sinabing ayos lang ang ginawa nila dahil tutal, extreme case na talaga. Wala na silang magagawa, at wala na rin namang souls yung mga dead bodies, so the act really can't be defined as cannibalism.

Interesting naman talaga yung Sa21. Yun nga lang, hindi ko ito masyadong nabigyan ng kaukulang pansin dahil nga sa CS177. Masaya rin ako kahit papaano kasi sa class kong ito, nagkaroon ako ng panibagong friend. Well, mas mabuti sana kung friends, pero ayos na rin miski na si Anton lang yung nakilala ko at lagi kong nakakausap.

Marami naman akong natutunan. Marami akong natutunang bagong supplementary knowledge dun sa mga rare moments na bigla na lang akong napapaiisip tungkol sa estado ng aking bansa at kung ano ba ang ginagawa ko upang tugunan ang mga problemang hinaharap ng Philippines.

Maraming salamat kay Ma'am Andie Soco (*bang bang*) at sa classmates ko sa Sa21. Napasaya niyo ako in little ways, but those tiny things count the most.

Summer Classes: Really Almost Over (Really?)

Okay. Gahol na naman ako sa oras kasi as it turns out, hindi masyadong nakagawa ang aking kapartner sa Sa21. This means na ako ang magtatype ng aming supposedly observation report sa Jollibee Katipunan. Well, ayos lang naman, kasi namove yung deadline ng CS project to Friday. Okay na rin yun miski one day namove.

Huling meeting na yata namin sa Sa21 bukas. Quiz lang, tapos free to go na yata kami. Hindi na ako nag-aral ng sersyoso for my Sa21 quizzes, pero much to my surprise, mas mataas pa yung nakukuha ko dun sa mga kaklase kong mukhang mas industrious pa sa akin mag-aral. Hindi na kasi ako yung laging industrious eh. Industrious na lang ako when the time needs for it. Siguro parang ngayon kasi I have a final paper to type at dahil kailangan pa akong magmodel ng dalawa pang camera angles sa Blender at imodel ito ng bulag sa XNA. Hay. Sana lang talaga hindi ako gahol sa oras kasi hindi ko na maenjoy yung paggawa nung model at yung pagcode. Ang bagal din kasi nung PC ko at hindi pa marender sa XNA yung hero model namin kasi GeForce 5500 FX lang.

Final stretch na ito ng summer classes. Sana lang, huwag na maging rainy ang season well kasi dapat naman maaraw kaya nga tinawag na summer.

Oh well. Hindi ko naman truly naenjoy ang summer na ito, anyway.

nagsimulang magtype ng paper sa Sa21

A Thousand Cranes

It is said in Japanese folklore that a thousand paper cranes would not only bring blessed hope and good fortune, but could also grant any one wish a person desires. When a little girl confined in a hospital somewhere in Tokyo heard of this, she immediately started to make paper cranes. Day and night, she did nothing but tear paper to squares, creasing, and folding old newspapers she begged inside the hospital. She wanted all the sick people to be well again, but sadly, she passed away before she reached halfway. She silently embraced her paper cranes as her family weeped in sorrow.

Each time I make a paper crane, I remember the statue dedicated to that little girl with a very kind and generous heart. I sometimes ask myself what I would wish for if I actually manage to create a thousand paper cranes. I ask myself if I would believe that the thousand paper cranes I made would bring my wishes towards the sky.

Mahirap Kapag Brownout

So andito ako ngayon sa bahay ni Nelvin. Umuulan nang malakas habang pinopost ko ang blog post kong ito. Gumagawa kasi kami ng project kasama si Amboy, at fun naman kasi nagawa ko na yung simple movement ng aming character sa environment doon sa game na ginagawa namin. Kailangan na lang matapos ni Amboy yung room para maexport na sa XNA at magawa ko na yung necessary camera angles. Fixed camera angles kasi yung gagawin namin kasi mas madali kung ikukumpara sa first or third person cameras.

Ang hassle lang talaga kasi gipit sa oras. One week lang talaga yung binigay sa amin para tapusin yung game. Sana kasi sinabi na lang ni Sir Vidal nang mas maaga yung specs ng final project para naman nasimulan na namin ng maaga kahit papaano. Paulit-ulit kong sinasabi kay Nelvin na saka na lang kami magpaka-OC dahil baka hindi namin matapos on time kung sobrang gagandahan namin. Ginagawa niya kasi yung armatures sa model ng character, and it's taking him a long time kasi ang complicated (pero maganda) ng model na ginawa ni Andrea.

"Ang hirap."

Doon sinabi ko sa kanya na miski mahirap, fulfilling naman yung ginagawa namin. Naniniwala kasi ako na tama ang pinili mong course sa college at future career kung miski mahirap ang trabaho, ginagawa mo pa rin ito. Binibigay mo ang makakaya mo sa ginagawa mong iyon, at kung matapos mo ito, kakaibang contentment ang mararamdaman mo o kaya kung hindi ka naman palaring matapos ito, sasabihin mo sa sarili mo na gagalingan mo pa sa susunod na pagkakataon.

Tama naman, hindi ba?

At nakakatuwa lang kasi nung Friday, biglang nag-brownout bago ang CS177 class namin. Sobrang lakas pa nung ulan na bigla-biglang bumuhos matapos kong bumili ng Juzi Boom Ba Coffee sa JuiziJuiz. Dahil walang ilaw, freecut kami, not to mention na freecut na kami a few days before kasi raw pressured si Sir Vidal with something. Wala lang. Napakadependent na talaga ng mga tao ngayon sa technology at sa electricity na nagpapatakbo dito. *shrug* Oh well. CS major ako, so huwag mo akong irapan.

Grabe. Ang lakas talaga ng buhos ng ulan. Sana naman hindi mag-brownout dahil baka hindi na namin talaga matapos yung aming game na excited talaga akong macode ang camera angles at maanimate ang mga characters ng mabuti.

Summer Classes: Almost Over (Really?)

In less than one week or so na lang yata, tapos na ang summer classes.

In less than one month, I'm turning 20.

Pero ang weird lang talaga ng summer na ito. Ni hindi ko nga yata madedefine ito ng tama kung tinawag ko itong summer. Sa experience ko kasi dati, sobrang init ng summer classes. Actually nga, hindi binubuksan ni Tricia-sensei yung ilaw sa classroom namin kasi daw sobrang init. Basa ka lagi ng iyong pawis. Lahat ng tao, may dala-dalang wind generating device or apparatus, katulad ng pamaypay, abaniko, flimsy rectangular-shaped cardboard, cover ng clearbook, 1/8 illustration board, People's Tonight (dahil bawal ang Tiktik at Remate dahil sa steamy hot pictures nito na lalong magpapainit ng panahong mainit na to begin with), Japanese Ninja Fan, handheld electric fan, or may evaporative air-conditioner sa kanilang handbag. Lahat ng tao, nagpapaypay palagi, at yung mga tamad naman, laging tinatabihan ang super electric fan sa caf. Basta mainit talaga. Pero ngayon naman, laging umuulan at lagi ring umaaraw (well, lagi na lang umuulan the past few days). Ang mga tao, bukod sa pagdadala ng aforementioned devices, may dala na ring mga keep-me-dry items, katulad ng mga payong na may walo o labing-anim na appendages, portable payong na manual o automatic, maliit o double-fold, jacket, raincoat, extra shirt, extra rice, or plastic cover sa may National. Ang weird kasi eh. Ang alam namin ni Yanyan, mga late June at early July pa yung ulan, pero tingnan mo naman ngayon yung panahon. Lagi nang basa yung bagong aspalto sa may JSEC. Lagi nang nakakatamad pumasok at nakakainis umuwi kasi umuulan. I don't like getting wet with my clothes on, you know.

Dahil malapit na matapos ang summer sem, nagkaroon na ng sudden deluge ng requirements, tulad nang lahat ng patapos na sem sa Ateneo. Maaring dahil na rin ito sa cramming, pero hindi rin. Walang problema sa Sa21 kasi madali lang naman ito, pero medyo gipit sa oras yung final group project sa CS177. Isang week lang ang oras namin para gawin yung game namin. Exciting naman siya kaya ayos lang. Worth it siyang pagpuyatan.

I'm looking forward na mawalan na ulit ng pasok. Nakakainis talaga kasi yung ulan, lalo na for a commuter like me. It made me lose my temper earlier this afternoon. Eh paano ba naman kasi no. Dalawang summer nang P6.00 ang bayad ko sa jeep mula sa Central hanggang sa may kanto ng Filinvest I Access Road, tapos bigla ka raw bang banatan ng pang-regular classes lang daw yung student discount? Bahala siya sa buhay niya no. Oo, alam kong naghahanapbuhay siya sa isang marangal na paraan, pero hello naman?! Hindi na magiging marangal yung paghahanapbuhay niya kung dadayain niya ang ibang tao no.

Well, in any case, malapit nang matapos ang summer. Within a month, third year na talaga ako.

Six weeks ang summer. Six weeks. Kinaya ko.

Kinaya ko.

A Crimson Tear Appears as One

One cannot help but to look back at events which had transpired in your seemingly finite space and time. One continue on living their life to the fullest, placing aside growing doubts about the future because of a wounded past. Looking at the ebony sky studded with the small lights of the countless stars, a person could dream of an infinite existence wherein everything is perfect, everything is happy, and everything and everyone are slowly weaving their own blankets of security with their own threads of fate. Time surges forward in the glimpse of a moment's existence, and then, all chaos breaks loose. The smiles of everyone suddenly disappears, and the lights shining suddenly turn black as all happiness is lost.

At an interval of a second, every dream and every reality which has been created has been destroyed by a force unknown to everyone. As a lone crimson tear falls down into twilight seas, time suddenly stops. Sadness covers the warmth of the sun's rays and poisons everything it touches and leaves within its mystifying wake. The world, at a sound of a heartbeat, suddenly turns as dark as the depths of despair and as cold as the embrace of being alone. The cogs of destiny remained in an infinite state of stasis, sustaining all the tears welling up in everyone's eyes and all the sighs being uttered by everyone's exhausted souls.

Fate seems to be cruel.

Humans say they are the poorest creatures when deep and inescapable sadness befalls them, and yet humans are also the ones only capable of the most evil and heartless of things.

A soul brave enough to stand against time rises above all others. Strengthening its resolve to save all the remaining hopes and wishes each kindled in their hearts, the soul pushes a titanic gear all by himself. He bore the seemingly impossible task by himself. But true enough, fate started to move again, and destiny started to resume its course.

The soul goes unnoticed. Everyone else regains their lost vitality and starts to look upon the stars again once more. This time, a streak shines across the night sky wished upon by the hopeless to regain strength. The stars answered their selfish desires. The soul which bravely and silently pushed time back into its track slowly lost all its memories. Slowly, life trickled out from his poor soul, until nothing was left of him but a fragment of light. He became one of the stars that the other souls kept praying on for strength. That time, he did not understand why that has to happen to him. He cannot keep his tears from welling up in his eyes. It seemed that his destiny was over, and time will stagnate leaving him in that agonizing state of sorrow and despair.

And then, a lone crimson tear falls from the midnight sky and into the twilight night...

---

"The greater the hope, the grater the despair. Believing in someone is something only foolish people do."
- Keough in Ragnarok the Animation

Astral Amulet

Ang weird ng panahon. May na May, pero umuulan halos tuwing hapon or early evening. Hindi ba mainit dapat ang months ng April, May, at June? Eh bakit umuulan nang umuulan ng ganito? Nakakatamad tuloy mag-aral para sa isang Sa21 quiz bukas. Natetempt akong maglaro na lang ng Chrono Cross. Babalik na kasi ako sa Guldove ng Another World kasi nakuha ko na yung Hydra Humour sa Home World na supposedly kailangan ni Kid dahil siya ay napoison ng Hydra Poison. Kailangan kunin ang Hydra Humour na ito sa Home World dahil extinct na ang mga Hydra sa Another World dahil ayon sa guy sa may Another Hydra Marsh, nasira daw yung water ecosystem na kailangan nung place na iyon to survive.

Pero wait. Alam mo ba yung storyline ng Chrono Cross?

Well, i-Google mo na lang or something yung details. Basta meron dalawang worlds, parallel to each other. Nasa Home World yung current life ng characters, yung current destinies nila. On the other hand, yung what happened else ng isang possible destiny-changing event ang nagaganap sa Another World. Sorry ha, malabo ako mag-explain eh kaya nga pinapa-Google ko na lang sa iyo. Example nito ay yung main character, si Serge, na kung saan magkaibang-magkaiba yung identities niya sa two worlds na ito. Nung bata pa kasi si Serge, nagkaroon siya ng close encounter with death dahil siya ay inatake ng isang black panther. Sa Home World, nagsurvive siya sa encounter na ito, but namatay siya sa Another World destiny-changing happening na ito. Pero napadpad si Serge sa Another World for some unknown reason, and in doing so, started to alter the flow of time and the destinies of all the people living in El Nido.

Yung two worlds na ito ay connected by a wormhole, termed Angelus Errare, or "where angels lose their way." Serge gets to travel between these worlds by using the Astral Amulet, isang item na makukuha mo kay Kid.

I wonder.

Mag-aaral ako para sa Sa21 quiz mamaya. What will happen if I didn't? Well, siguro nothing much kasi hindi naman big deal para sa akin ang Sa21 eh. Besides, madali lang naman ang Socialization, but mag-aaral pa rin ako dahil kailangan kong maappease yung part ng sarili ko na gustong mag-aral.

But thinking deeper, I think I know what would have happened to the other me in Another World. If I ever find an Astral Amulet and locate Angelus Errare, I would cross the empty, cold space between the two worlds and remain there, taking the space vacated by the other me because of his weakness.

---

"Don't let your past dictate who you are. Let it be a part of who you will become."
- Nick, My Big Fat Greek Wedding

Midterms (ng Alin?)

Napakabilis ng panahon.

Parang nung isang araw lang nung nakatayo ako sa may harap na ng Berchmans dahil sa haba ng pila sa cashier. Parang the other lang nung pumila ako para magbayad nang wala. Parang last Wednesday lang din nung paulit-ulit kong tinanong sa aking sarili kung bakit mas marami ang available tellers (dahil hindi ko alam kung ano ba ang dapat itawag sa kanila) sa check payments kaysa sa cash gayun namang mas marami ang nakapila papuntang Xavier hall dala-dala ang mga sobreng naglalaman ng humigit sa P80,000.00 kung sila man ay magbabayad ng isang bagsakan.

Parang kahapon lang ang first day of summer classes na kung saan pinagpawisan ako ng galon galon dahil sa init. Naaalala ko pa yung pagmumura ko sa aking isipan tuwing hahakbang ako dahil sobra ang init noon. Naaalala ko pa yung pitong daan animnapu't siyam na ehepletibong kumain sa aking isipang hindi napapagod pag-isipan yung mga bagay na hindi naman na dapat pag-isipan. Naaalala ko pa yung moments na kung saan nainis ako sa sarili ko dahil hindi ako umupo sa ilalim ng ceiling fans at naupo sa isang miserableng sulok ng SOM203 na kung saan tinabihan pa ako ng isang plump person. Kahapon ko lang din yata nalaman na si Sir Vidal pala si chubby long hair sa DrumMania sa Gateway. Parang kani-kanina lang nangyari yung second day ng summer classes na kung saan masaya ako dahil lumipat ako sa other side ng SOM203 dahil permanent seats na daw for the summer sem ayon kay Mrs. Lopez. Parang kanina lang din nagpakilala si Anton sa akin, when in fact, halos tatlong linggo nang nangyari iyon.

Bumibilis na naman ang takbo ng oras. Bumibilis na ulit ang takbo ng oras.

Kanina, midterms namin sa CS177. In general, madali lang siya, pero nakakalito pa rin kasi hindi mo malaman yung mga tamang values na ilalagay mo dun sa mga fields ng mga matrices na involved. Well, may 20-item 60-point matching type naman na medyo sisiw, kaya ayos lang miski na sabog yung matrices involved para makuha yung bagong coordinates ng nunal ni Charlize Spheresomthing sa left side ng kanyang neck matapos ang kanyang pagpapataba along the X and Z axes at yung pag-tilt ng kanyang ulo para umanggulo at makuha ang kanyang "snapshot to stardom."

Parang kailan lang nung una kong makilala ang Block N nung OrSem naming Viaje. Pero sinabi ko na itong mga bagay of the same line as this many many many times already.

Nakakagulat lang isipin na nasa kalahati na ako ng aking pag-aaral sa college. Hindi rin ako makapaniwala na in less than 30 days, 20 years old na ako. Hindi ko pa rin talaga ma-imagine na 20 na ako, kasabay ng hindi ko ma-imagine kung ano na ang ginagawa ko sa buhay kapag 30 na ako.

Hay nako.

Siguro, lahat tayo ay 3-D lamang talaga. Well, sabi ng iba, oras daw ang fourth dimension. Yes, we live in our own time, but we can't do anything to control it. We can't do anything to make happy moments extend to eternity or make depressing moments vanish in a blink of an eye.

Ang bilis talaga ng panahon. At dahil sa bilis nito, ang dami kong hindi nakitang mga magagandang bagay na nangyayari na pala sa buhay ko. Ang tagal kong nanatili sa dilim. Sobrang tagal na hindi pa rin ako makakita miski na napadpad na ako sa liwanag.

---

Call my name and save me from the dark
- Evanescence, "Wake me up Inside"

Summer Classes: Masakit na Ito sa Ulo (May na Bukas Edition)

Tatlong gabi na rin akong hindi nakakatulog ng mabuti. Kung mabuti naman ang aking pahinga, matagal akong makatulog. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nangyayari sa akin. Mararamdaman ko ang aking antok, at kapag napagpasyahan ko nang mahiga sa kama kong nabibihisan ng lagpas dalawang linggong punda, biglang nawawala ang pagod ko. Hindi ko malaman kung bakit naaalala ko pa rin ang nakaraan. Hindi ko alam kung bakit paulit-ulit kong binubuksan ang mga sugat na unti-unti nang naghilom sa isang pilit na pamamaraan. Pero makalipas ng isang oras na pag-iisip kung katulad ba ng balahibo ni Bianca ang buhok ni Kuya Symon, ang gumagawa sa bahay, nakakatulog ako. Pangarap ko kasing mahaplos ang ulo ni Kuya Symon at tiyakin kung katulad ba talaga ito ng balahibo ni Bianca. Magkamukha kasi sila.

Paggising ko kaninang umaga, maayos naman ang pakiramdam ko. Ininit ko ang hapunan kagabi dahil sa kung anong rason, hindi ko na gusto ang ginisang giniling na may patatas at carrots. Wala akong masyadong gana kaninang umaga kaya kakaunti lang ang nakain ko. Umalis ako ng bahay nang medyo gutom, kasi nga, wala akong ganang kumain. Baka ito ang subconscious secret ng aking skinny physique.

Pagkababa ko ng tricycle sa may Sandigan, naramdaman ko na ang sakit aking ulo. Naisip ko na baka dahil sa puyat, pero alam ko ang sakit ng ulo dahil sa puyat. Ni hindi nga masakit ang ulo ko kapag puyat ako. Nahihilo ako kapag napupuyat ako, at hindi naman exactly hilo ang naramdaman ko matapos kong inabot ang sais pesos sa makalyong kamay ni manong tricycle. In any case, umakyat ako sa overpass. Doon ko na nakita ang mga kakaibang pangitain. Nakakita ako ng mga taong walang mga mata, at pinapakyaw nila ang mga shades nina manong at manang ambulant-vendor-ng-shades. Yung isang babae pa nga, hinahabol yung kanyang left eyeball na gumugulong dahil napabahing siya na parang nag-summon siya ng isang high-level water elemental creature. Ang spray ng kanyang saliva ay nakagawa ng matingkad na bahaghari na nakapagpangiti sa akin kahit papaano, kasi ang sakit talaga ng aking ulo.

Nakatiyempo ako ng Mersan na hindi masyadong puno pagkatapos noon. Maswerte ako kasi hindi na ako masyadong nabilad sa scorching heat. As it turns out, medyo puno pala yung bus dahil sa may bandang likod na akong naupo. Misleading kasi yung kundoktor na kamukha ng anak nina Pokwang at ni Osama Bin Laden, if ever na magkaroon sila ng juicy affair. Pagkatapos kong magbayad, nilapitan ako ng isang bangaw at ibinulong sakin kung alam ko raw bang 500 years ang decomposing time ng isang disposable baby diaper. Binulong ko sa kanya na oo, alam ko iyon, dahil natutunan ko iyon sa isang class na nagngangalang "Ecology with Jim Paredes". Dahil nadisappoint siya kasi feeling niya hindi ko iyon alam, nag-dive na lang siya sa isang kadiring pool ng plemang kulay asparagus. Niyaya pa niya akong sumama sa kanya, pero buti na lang, nasa Central na pala kami. Kadiri talaga yung sick spot of phlegm na iyon. Sana naman nilunok na lang nung kung sinong sick person yung kanyang kadiring mucus. Or at least man lang, tinabunan niya ng mga ticket ng Mersan yung plema niya para naman mas presentable tingnan. Aakalain mong pang mint bubblegum iyon at hindi plemang kadiri.

Papasok sa UP, ang dami kong nakasalubong na mga taong may suot ng condom. Mukha kasi silang may suot na condom. Yung security guard, yung katsismisan niyang hardinero, yung machong kalbong balbon, yung lola at lolo, yung obese lady kasama yung anak niyang malnourished, yung classmates, at yung hot chick na may beautiful hazel flowing hair at bra na cup size D. Lahat sila, parang may suot na condom. Dahil hindi na ako makatiis dahil hindi ako mapalagay kung Trust, Frenzy, Trojan, o Reynolds Wrap ba mga suot nilang condom, tinanong ko yung mamang namumulot nung mga bunga na mukhang undersized tomato o oversized olive ang itsura kung ano ang suot niyang protection. Yung kinse pesos daw na plastic wrapper sa National.

Medyo puno ang jeep na nasakyan ko papuntang Katipunan. Nagbayad agad ako ng aking pasahe. Inabot sa akin ng isang babaeng mukhang nerd na nagbabasa ang dalawang volume nang trigonometry for her bedtime story ang sukli ko. Nagpasalamat ako sa kanya habang nakatingin sa kanyang mga matang over magnified dahil sa salamin niyang tila bulletproof na sa kapal. Hindi ako makapaniwalang after 5 minutes, nakatitig pa rin siya sa akin. Nakatitig pala sa akin ang lahat ng pasahero ng jeep na iyon. Miski nga yung driver, nakatitig din sa akin. Bigla akong pinagpawisan ng malamig at malapot dahil ayaw kong nao-on the spot ako nang ganun. Matapos kong manliit sa likuran ng aking bag, napabahing ang isang lola ng "tampon" at napautot yung isang lalaki ng "intrauterine device contraception is painful and unsafe". Doon ko lang naintindihan kung bakit sila nakatitig sa akin ng masama. Nung sumilip ako, nakita kong sila pala ay nakasuot din ng condom. Naiingit sila doon sa mamang may suot ng plastic wrapper kasi raw, tinanong ko siya kung ano ang suot niyang protection against sexually transmitted diseases. So isa-isa ko silang tinanong kung ano ba ang mga suot nila, at mula sa Trust na napulot sa Manila Bay hanggang sa pambalot ng longganisa ang kanilang naging mga sagot.

Pagbaba ko sa jeep na iyon, nagpaalam silang lahat sa akin. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano, pero pagkatapos noon, binugahan ako ng tambutso ng jeep ng smoke and fumes toxic to a human person. Napaubo ako sa tapang ng carbon monoxide na umatake sa aking alveoli sa lower section ng aking left lung. Na-irritate ang aking bronchi kaya napaubo ako nang napaubo. Napapikit ako, at pagmulat ko, kaharap ko na si Kuya Symon habang sinasagot ang tanong niya na "O, anong nangyari sayo?" Nasamid pala ako dahil uminom ako habang naglalakad.

Um..

Nakauwi na pala ako.

Bumalik na pala ako sa reality na masakit ang aking ulo.

Bumalik na pala ako sa reality na bukas, May na, at wala pa ring nangyayari.

karma

Artist: Bump of Chicken
Album: supernova/karma
Featured in: Tales of the Abyss

ガラス玉ひとつ 落とされた
GARASU dama hitotsu otosareta
A single marble fell to the ground
追いかけてもうひとつ落っこちた
Oikakete mou hitotsu okkochita
Immediately followed by another
ひとつ分の陽だまりに
Hitotsu bun no hidamari ni
In a patch of sunshine made for one
ひとつだけ残ってる
Hitotsu dake nokotteru
A single one remained

心臓が始まった時
Shinzou ga hajimatta toki
When a person's heart starts to beat
嫌でも人は場所を取る
Iya demo hito ha basho wo toru
They assume a place, even if they don't want to
奪われない様に
Ubawarenai you ni
And they stay to protect that place
守り続けてる
Mamoritsudzuketeru
So no one takes it away

汚さずに保ってきた
Yogosazu ni tamottekita
No matter how many times you wash them
手でも汚れて見えた
Te demo yogorete mieta
Your hands still seem dirty
記憶を疑う前に
Kioku wo utagau mae ni
Before you have a chance to doubt your memory
記憶に疑われてる
Kioku ni utagawareteru
Your memory will doubt you

必ず僕らは出会うだろう
Kanarazu bokura wa deau darou
I'm certain we'll meet one another
同じ鼓動の音を目印にして
Onaji kodou no oto wo mejirushi ni shite
The same beat of our hearts will lead us
ここに居るよ
Koko ni iru yo
I'm right here
いつだって呼んでるから
Itsu datte yonderu kara
I'm always calling out to you
くたびれた理由が 重なって揺れる時
Kutabireta riyuu ga kasanatte yureru toki
When the old reasons start to lose their ground
生まれた意味を知る
Umareta imi wo shiru
I'll know why I'm alive

存在が続く限り
Sonzai ga tsuzuku kagiri
As long as you exist
仕方無いから場所を取る
Shikatanai kara basho wo toru
You have no choice but to assume a place
ひとつ分の陽だまりに
Hitotsu bun no hidamari ni
Within this sunlight made for one
ふたつはちょっと入れない
Futatsu wa chotto hairenai
Two of us can't really fit

ガラス玉ひとつ
GARASU dama hitotsu otosareta
A single marble fell to the ground
落とされた 落ちた時 何か弾き出した
Ochita toki nanika hajikidashita
At that time, something emerged
奪い取った場所で光を浴びた
Ubaitotta basho de hikari wo abita
In the place basked with sunlight

数えた足跡など
Kazoeta ashiato nado
I counted the footprints I left
気付けば数字でしか無い
Kizukeba suuji de shika nai
And found that they were nothing more than numbers
知らなきゃいけない事は
Shiranakya ikenai koto wa
It seems the things I need to know
どうやら1と0の間
Douyara ichi to zero no aida
Are just between one and zero

初めて僕らは出会うだろう
Hajimete bokura wa deau darou
We'll meet for the first time
同じ悲鳴の旗を目印にして
Onaji himei no hata wo mejirushi ni shite
Our same sad cries to lead us
忘れないで いつだって呼んでるから
Wasurenai de itsu datte yonderu kara
Don't ever forget because I'll never stop calling out to you
重ねた理由を二人で埋める時
Kasaneta riyuu wo futari de umeru toki
When we bury the reasons together
約束が交わされる
Yakusoku ga kawasareru
It makes a promise between us

鏡なんだ 僕ら互いに
Kagami nanda bokura tagai ni
It's a mirror showing each of ourselves
それぞれのカルマを 映す為の
Sorezore no KARUMA wo utsusutame no
Showing us our own Karma
汚れた手と手で 触り合って
Yogoreta te to te de sawariatte
Feeling each other with dirtied hands
形が解る
Katachi ga wakaru
We'll understand the shape

ここに居るよ
Koko ni iru yo
I'm right here
確かに触れるよ
Tashika ni sawareru yo
You can feel me
一人分の陽だまりに
Hitori bun no hidamari ni
Within this sunlight made for one
僕らは居る
Bokura wa iru
We're together

忘れないで いつだって呼んでるから
Wasurenai de itsu datte yonderu kara
Don't ever forget because I'll always call out to you
同じガラス玉の内側の方から
Onaji GARASU dama no uchigawa no hou kara
From within a marble identical to yours
そうさ 必ず僕らは出会うだろう
Sou sa kanarazu bokura wa deau darou
That's right, I'm certain we'll meet each other
沈めた理由に十字架を建てる時
Shizumeta riyuu ni juujika wo tateru toki
When we raise the crosses at the reasons we buried
約束は果たされる
Yakusoku wa hatasareru
The promise will be fulfilled
僕らはひとつになる
Bokura wa hitotsu ni naru
We will become one